Στο δρόμο της (αυτό)καταστροφής.
Η Ε. είναι 50+ ετών. Δουλεύει 30 χρόνια στα media με αρκετές δάφνες στο ενεργητικό της. Έχει ένα αρκετά περίπλοκο ιστορικό κατάθλιψης και βρίσκεται περισσότερο από 10 χρόνια σε θεραπευτική και φαρμακευτική αγωγή. Με την Ε. έχουμε αναλύσει κατά καιρούς τα πάντα, από τα θέματα της οικογένειας της, μέχρι τις ερωτικές της σχέσεις. Έχουμε περάσει δεκάδες βράδια και μεσημέρια συζητώντας ξανά και ξανά τα θέματα που την απασχολούν. Η Ε. παρόλη την ψυχοθεραπεία και τη φαρμακευτική αγωγή αδυνατεί να δει το βασικό της εχθρό, τον εαυτό της. Η Ε. είναι βαθιά καταστροφική. Τόσο καταστροφική που μετά από ένα έμφραγμα πριν λίγους μήνες εξακολουθεί να κάνει αυτά που έκανε και πριν. Να παίρνει συνεχώς βάρος και να καπνίζει. Ακριβώς τα δύο πράγματα που της ζητήθηκαν από τους γιατρούς να αλλάξει πάραυτα.
Η Ε. δρομολογεί το θάνατο της. Και μας θέλει μαζί της. Δεν μας το ζητάει ευθέως. Δεν έχει τόσο θράσσος. Το κάνει ζητώντας να δικαιολογούμε κάθε φορά την αδυναμία της να δει τα λάθη της σαν μία ακόμη κρίση κατάθλιψης που την “οδηγεί” να κάνει ακριβώς αυτά που έχει επιλέξει. Να τρώει και να καπνίζει. Γνωρίζει πολύ καλά τον κίνδυνο και παίζει το στοίχημα της ζωής της: αν το σώμα της θα υπακούσει στην παράλογη επιμονή της. Και μας ζητάει να γίνουμε ακούσιοι συνοδοιπόροι σε αυτό το ταξίδι χωρίς επιστροφή.
Το ζήτημα που τίθεται πια, δεν είναι η δική της καταστροφή, αλλά το αν θα συμπλεύσουμε. Εμείς, οι πιο κοντινοί της άνθρωποι. Κι εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα. Αν εσύ έχεις αποφασίσει ότι δεν θέλεις τη ζωή σου, οι οικείοι σου οφείλουν να σε βοηθήσουν;
Προσωπικά αποφάσισα ότι δεν έχει δικαίωμα να με σύρει κι εμένα σε αυτή τη διαδικασία. Δεν τίθεται θέμα αγάπης και σχέσης. Οι σχέσεις όπως και η αγάπη έχουν τα όρια τους. Ιδίως αν κάποιος από εμάς έχει διαστρεβλωμένη άποψη για το περιεχόμενο αυτών των εννοιών. Γιατί η Ε. θεωρεί την αγάπη μονόδρομο, θεωρεί ότι πρέπει να είσαι κοντά της ό,τι και αν αποφασίσει. Ακόμα και αν διαφωνείς πλήρως. Αυτό όμως αγαπητή μου Ε. δεν είναι αγάπη. Είναι θηλειά. Οι υγιείς σχέσεις, αντέχουν τη διαφωνία. Ακόμα περισσότερο όταν αφορά κάτι τόσο σοβαρό όπως την ίδια τη ζωή.
Η Ε. είναι έξυπνη, πολύ έξυπνη κατά γενική ομολογία. Σε ό,τι αφορά το επάγγελμα της και ό,τι άλλο εκτός από την αυτοκριτική της. Σε ό,τι αφορά τον εαυτό της ένα μεγάλο παραπέτασμα εγωισμού και ισχυρογνωμοσύνης υψώνεται και την εμποδίζει να δει τα πράγματα όπως ακριβώς είναι. Ο εγωισμός της διαστρεβλώνει τα γεγονότα προσπαθώντας να τα ταιριάξει με το (λάθος) συμφέρον της. Η Ε. είναι τόσο έξυπνη που το έχει αντιληφθεί ακόμη και αυτό. Αλλά ο εγωισμός της δεν την αφήνει να το παραδεχτεί. Επίσης η Ε. γνωρίζει καλά πώς να χειρίζεται τους άλλους. Και χωρίς να το παραδέχεται, η Ε. είναι μεγάλη μαέστρος στο να δημιουργεί ενοχές στους οικείους της για να κάνουν ακριβώς αυτό που ορίζει. Έχοντας ξεμπερδέψει χρόνια με το θέμα των ενοχών που δεν μου αναλογούν, αρκούμαι να παίρνω τις αποστάσεις μου από την Ε. για να μπορώ να τη βοηθώ όπως νομίζω εγώ. Εφαρμόζω ένα είδος αυτοπροστασίας για να μπορώ να έχω τον έλεγχο των αντιδράσεων μου και να φροντίζω να μην μπαίνω στο παιχνίδι της διατηρώντας έτσι την αντικειμενικότητα (τα πραγματικά γεγονότα δλδ) που είναι αναγκαία για να μην την σπρώχνω στον κατήφορο που θέλει να πάρει. Χτες κατέληξα και στην κεντρική μου θέση. Αυτή που θα της ανακοινώσω σύντομα, κι ας μην θελήσει ποτέ να με ξαναδεί: Εσύ θες να πεθάνεις, αλλά εγώ δεν θα είμαι εκεί! Και σ΄αυτή τη δήλωση δεν θα δώσω εξηγήσεις, πέρασε ο καιρός που μιλούσαμε, τώρα πρέπει να δράσουμε. Ο καθένας όπως θεωρεί σωστό.
