Οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια, ζευγάρια γίναν…
Η Φ. είναι περίπου 35 ετών. I.Q, σπουδές, επαγγελματική δραστηριότητα όλα στο φουλ. Μυαλό κοφτερό κι ακόμα πιο κοφτερή γλώσσα. Χιούμορ άπαιχτο, σαρκασμός και αυτοσαρκασμός στο peak τους. Στα προσωπικά της προτιμάει τις μακρόχρονες σχέσεις με μια δόση on and off. Κάτι λίγο εφηβικό, λίγο ενήλικο, λίγο δέσμευση μεν αλλά να μην πιάσουμε και κοριούς. Έχει τα θέματα της. Και τα αντιμετωπίζει με χιούμορ, όπως όλα στη ζωή της.
Τις προάλλες απολαμβάναμε έναν καφέ στο Bliss, στέκι εναλλακτικών με ακριβό κατάλογο αν θέλετε τη γνώμη μου, και είχαμε πιάσει κουβέντα περί ανέμων και υδάτων, που είθισται όταν θες να περάσεις δυο χαλαρές ώρες. Ανάμεσα στον Βαρδάρη και τη φουσκοθαλλασιά μου έκανε την εξής ρητορική ερώτηση, ρητορική στο σχήμα που όμως στην ουσία της ζητούσε απάντηση: Πότε πρόλαβαν οι φίλοι μας να παντρευτούν, να κάνουνε παιδιά και πρέπει εγώ τώρα να κάνω σχέση με μέλλον;
Έκανα πέρα το Βαρδάρη, είπα και στη θάλασσα να ηρεμήσει και προσπάθησα όσο πιο γαλήνια μπορούσα να της εξηγήσω τα …τετριμμένα. Πώς στον καθένα υπάρχει η σωστή στιγμή, και πώς δεν μπορείς να κρίνεις τη δική σου πορεία από το πότε των άλλων. Δε φάνηκε να πείθεται. Είπαμε, είναι πλήρης ευφυίας.
Μερικές μέρες μετά που το ξανασκέφτηκα, θεώρησα πώς όσο και να είναι τετριμμένες οι απαντήσεις που της έδωσα, έχουν μια λογική βάση. Γιατί κρίνουμε τη ζωή μας σύμφωνα με τις ζωές των άλλων; Είναι ανάγκη να πετύχουμε όσα πετυχαίνουν οι άλλοι; Θέλουμε σίγουρα να πετύχουμε στους ίδιους τομείς ή απλά είναι το κοινωνικό σύνολο που μας πιέζει τελικά να κάνουμε αυτό που κάνουν και οι άλλοι απλά επειδή έτσι γίνεται; Και πώς είναι τελικά δυνατόν ένας ευφυής άνθρωπος να πέφτει σε μια τέτοια παγίδα; Δεν αμφισβητώ πως μπορεί η Φ. να έχει νιώσει μέσα της ένα είδους καμπανάκι που την προειδοποιεί πως πλησιάζει η ώρα να πάρει τις μεγάλες της αποφάσεις. Αναρωτιέμαι όμως, θα χτυπούσε τον καμπανάκι της αν δεν είχαν χτυπήσει οι γαμήλιες καμπάνες των γάμων των φίλων μας.
Χτες σε έναν άλλο καφέ, παρατηρούσα μια γηραιά κυρία που έπινε τον καφέ της ήσυχα μέσα στην μοναξιά της και παρατηρούσε τον κόσμο γύρω της. Κάποια στιγμή τα μάτια μας συναντήθηκαν και μου φάνηκε γνώριμο το πρόσωπο της. Και ήταν. Πρόκειται για μια ηθοποιό που είχα δει παλιότερα στο Θέατρο Άττις και που από τύχη έμαθα κάποια πράγματα για τη ζωή της από έναν γνωστό μου. Αυτή η κυρία έχει αφιερώσει τη ζωή της στο θέατρο, ζει με πενιχρά μέσα και έχει σχεδόν καταστρέψει τα ισχία της κάνοντας -κυριολεκτικά- ακροβατικά στο σανίδι όταν ο ρόλος το απαιτούσε. Ποιός μπορεί να την κρίνει για την απόφαση της; Ποιος μπορεί να κρίνει αν είναι ευτυχισμένη από την επιλογή της; Ποιος πέρα από την ίδια; Αν η επιλογή της ήταν να κάνει θέατρο και όχι παιδιά και αγνόησε το δικό της καμπανάκι μητρότητας ποιος μπορεί να της πει ότι πήρε τον λάθος δρόμο.
Κανείς αγαπητή μου Φ. Εσύ η ίδια, όπως και όλοι μας, είμαστε οι επιλογές μας. Και όταν κάνεις επιλογές, είσαι το εσύ που διαμορφώνεις εκείνη τη στιγμή.
