Tenderness is a weakness?
Είναι η τρυφερότητα, αδυναμία;
Αυτό το ερώτημα έχει τεθεί σχεδόν από τους πάντες. Από περιοδικά lifestyle (το χειρότερο μου), μέχρι θεραπευόμενους στην καρέκλα του ψυχολόγου. Ακριβής απάντηση δε νομίζω να έχει δοθεί. Ίσως επειδή πάντα πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα ανά περίπτωση και να μην γενικολογούμε. Γιατί οι συντελεστές είναι που κάνουν τη διαφορά, έτσι δεν είναι;
Οπότε πράττεις ανάλογα τις αντοχές σου.
Εγώ δεν τις έχω. Μπαίνω βουρ στα λημέρια του άλλου και ό,τι θέλει ας γίνει. Όχι, επειδή έχω τα κότσια, αντιθέτως, επειδή εκνευρίζομαι να περιμένω και προτιμώ να φάω τα μούτρα μου όσο πιο γρήγορα γίνεται, και να πάω παρακάτω. Τώρα αν γίνει και υπάρξει φιλοξενία στα λημέρια του άλλου, ε! εκεί είναι άλλο θέμα και δεν είναι της παρούσης.
Αλλά ακόμη αναρωτιέμαι για όλους αυτούς που προσέχουν τόσο πολύ τον εαυτό τους και αγωνιούν για τον τρόπο που θα τους μεταχειριστεί ο άλλος. Τι θα γίνει κι αν κακοπέσεις; Τι θα γίνει κι αν αποτύχεις; Γιατί; Στους άλλους τομείς της ζωής σου όλα έχουν στεφθεί με επιτυχία; Ποτέ δεν σου έτυχε να χάσεις το παιχνίδι;
Ίσως μιλάω με την ασφάλεια της ηλικίας πια, και έχοντας αρκετές αποτυχίες και επανακάμψεις στο ενεργητικό μου. Αλλά η εμπειρία αυτό με έμαθε, δυστυχώς ή ευτυχώς, όλοι και όλα ξεπερνιούνται. Κι αυτά που φαντάζουν αξεπέραστα στα 20, 25, 30, ακόμη και 35 χρόνια μας, έρχεται η στιγμή που τα βλέπουμε και γελάμε. Για τον τρόπο που είμαστε τότε, για τον τρόπο που τα αντιμετωπίσαμε, για τον τρόπο που διαλέξαμε να στεναχωρηθούμε και να δώσουμε όλο μας τον εαυτό σε αυτή την ιστορία που μας “πλήγωσε”. Επιμένω στα εισαγωγικά της πληγής γιατί τελικά αν τις αφήσουμε να κάνουν τον κύκλο τους, όλες τελικά επουλώνονται και εμείς προχωράμε.
Η τρυφερότητα είναι αδυναμία, τι λες ε?
