Περπατούσα, κι έπεφτα σαν βροχή.
Η φράση του τίτλου από σελίδα ημερολογίου της Κ. Η Κ. κρατάει ημερολόγια από την ηλικία των 15 χρόνων. Καταγράφει καθημερινά ό,τι συνέβει, ό,τι της τράβηξε την προσοχή. Πολλές φορές την πειράζω λέγοντας ότι είναι η ΚΥΠ της παρέας αφού στα ημερολόγια της πέρα από τις σκέψεις της καταγράφει και τα γεγονότα της ζωής όσων αγαπάει. Και η Κ. αγαπάει έντονα. Η Κ. αγαπάει αμετάκλητα. Αν σε βάλει στη λίστα των αγαπημένων της πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να αναγκαστεί να σε βγάλει. Λίγοι το έχουν καταφέρει και αυτοί εξήλθαν όσο αμετάκλητα αγαπήθηκαν από την Κ. Όταν συμβεί αυτό, τότε η Κ. περπατάει και πέφτει σαν βροχή. Για χρόνια προσπαθούσε να μου εξηγήσει πώς νιώθει όταν αναγκάζεται να αποχωριστεί κάποιον. Δεν το εννοούσα. Ίσως επειδή ο πόνος στον καθένα μας τραβάει διαφορετικό δρόμο. Ο πόνος είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση και το βίωμα του είναι δύσκολο να κατανοηθεί από τους άλλους όσο κι αν είναι κοινό σε όλους μας στη βάση του. Διαβάζοντας όμως αυτή τη φράση στο ημερολόγιο της, εννόησα. “Έπιασα” το κάθετο συναίσθημα της θλίψης που νιώθει η Κ. Το συναίσθημα που την τραβάει προς τα κάτω διαλύοντας την, όπως οι σταγόνες της βροχής όταν προσκρούουν στο έδαφος. Αυτό είναι το στίγμα, του συναισθήματος της. Η διάλυση.
