Αγάπες
Περασμένες αγάπες. Απλοί φάκελοι στη βαλίτσα της μνήμης ή κάτι περισσότερο;
Πόσες φορές σου έχει τύχει να προχωράς στο δρόμο και κάποιος ή κάποια να σου θυμίσει έναν έρωτα που έχει μπει από καιρό στο αρχείο; Ή πόσες φορές έχεις ανοίξει το συρτάρι του γραφείου σου ψάχνοντας τον πρόσφατο λογαριασμό της ΔΕΗ και ανάμεσα στο γενικότερο χάος ξεπηδάει η φωτογραφία του τάδε ή της δείνα που κάποτε σχετίστηκες; Τι μένει από το συναίσθημα που κάποτε ένιωσες πέραν των αποδείξεων που βεβαιώνουν ότι ήσουν εκεί, μαζί του/της τη δεδομένη χρονική στιγμή; Και τελικά, είναι οι άνθρωποι αναλώσιμοι στη διαδικασία του έρωτα, ή μήπως βήματα εξέλιξης;
Συνήθως όταν κλείνω τον κύκλο μιας σχέσης, βάζω μια τεράστια τελεία, διπλαμπαρώνω την πόρτα και προχωράω. Το στίγμα όμως έχει μείνει. Η εγγραφή της εμπειρίας έχει αποτυπωθεί, η συγκεκριμένη σχέση σε έχει αλλάξει, δεν είναι μόνο μια μνήμη, είναι κάτι περισσότερο, ίσως ένα νέο χαρακτηριστικό που απέκτησες σχετιζόμενος με το συγκεκριμένο πρόσωπο μια που όλοι είμαστε το άθροισμα των εμπειριών μας. Και τότε τι χρησιμεύει η πόρτα που έκλεισες; Οριοθετεί μόνο το χρονικό τέλος της σχέσης; Και το συναισθηματικό φορτίο που προσέλαβες; Η εμπειρία που πέρασες; Τι γίνονται όλα αυτά; Μια ακόμη ρυτίδα στο πρόσωπο, ένα ακόμη καμπανάκι που θα χτυπήσει όταν μια συμπεριφορά του νέου προσώπου σου θυμίσει την προηγούμενη κατάσταση;
Δεν έχω τις απαντήσεις. Έχω σαφέστατα τις ερωτήσεις.
